Ghostscript wrapper for D:\BBB-ARCH\MTS69\MTS69_t7z1_4_PDF\mts69_t7z4.pdf M E C H A N I K A  TEORETYCZNA  1  STOSOWANA  4,  7 (1969)  W P Ł Y W  C Z Ę S T O T L I W O Ś CI  W I B R A C J I  N A  P R O C E S  W I B R O P E Ł Z A N I A 1 )  ANATOLIUSZ  J A K O W L U K  (BIAŁYSTOK)  1.  W s t ę p  W  pracy  [1]  autor  przedstawił  wyniki  badań  nad  wpływem  nastę pują cych  parametrów  na  proces  wibropełzania:  poziomu  naprę ż enia,  współczynnika  amplitudy  naprę ż enia  Aa,  naprę ż enia  ś redniego  a,„  i naprę ż enia  maksymalnego  o ­ m n x .  Badania  były przeprowadzone  na  rozcią ganie  w jednoosiowym  stanie  naprę ż enia  na  próbkach  ze  stopu  aluminium  A l ­ M g ­ S i  (PA4).  Stwierdzono,  że  krzywe  wibropełzania  układają  się  mię dzy  krzywymi  pełzania  statycznego  przy  naprę ż eniach  a  =  a„, i  a  =  o ­ m a x  przy  czym  przy  małych  współ­ czynnikach  amplitudy  naprę ż enia  Aa  krzywe  wibropełzania  układają  się  wyż ej  od  krzywej  pełzania  statycznego  przy  naprę ż eniu  a  =  cr m a x .  Ś wiadczy  to  aktywują cym  wpływie  samego  istnienia  wibracji  na  proces  wibropełzania.  Poza  tym  stwierdzono,  że  im  wyż szy  jest  poziom  naprę ż enia  tym  silniej  przejawia  się  ta  aktywacja  istnienia  wibracji.  W  niniejszej  pracy autor  postawił  sobie  za  cel  zbadanie  wpływu  czę stotliwoś ci  wibracji  v  na  proces  wibropełzania.  Zagadnienie  to  w  literaturze  dotychczas  nie  znalazło  dostatecz­ nego naś wietlenia.  Z  przeglą du  prac róż nych  autorów  na  temat wibropełzania  przedstawio­ nego w pracy  [2] oraz  krótkiego  przeglą du  przedstawionego w pracy  [1]  wynika,  że  w pra­ cach  tych  stosowano jedną  tylko  czę stotliwość  z przedziału  najczę ś ciej  stosowanych w prak­ tyce  inż ynierskiej  czę stotliwoś ci.  Istnieje  wś ród  badaczy  zmę czenia  dość  szeroko  rozpow­ szechniony  poglą d,  że  zmiany  czę stotliwoś ci  w  tym  przedziale  nie  prowadzą  do  istotnych  zmian  wytrzymałoś ci  zmę czeniowej. Jest to  poniekąd  uzasadnione przy wyznaczaniu  fizycz­ nej  granicy  zmę czenia,  tj.  trwałej  granicy  zmę czenia.  Pogląd  ten  w  pewnym  stopniu  został  przeniesiony  również  na  badania  wibropełzania  oraz  badania  pełzania  w procesie zmę czenia.  Należy  jednakże  zaznaczyć, że  wzrost  czę sto­ tliwoś ci  obcią ż enia  może  spowodować  ponad  trzykrotne  zwię kszenie  ograniczonej  wytrzy­ małoś ci  zmę czeniowej.  Szczególnie jest  to  istotne  dla  niektórych  stopów  aluminium,  gdzie  według  WADE i GROOTENHUISA  [3]  przy wzroś cie czę stotliwoś ci obcią ż enia  nawet do  3800 Hz  obserwowano  cią gły  wzrost  ograniczonej  i  trwałej  wytrzymałoś ci  zmę czeniowej.  Zauważ my,  że  przy  ogólnej  interpretacji  zjawiska  zmę czenia  za  czynnik  decydują cy  uważ amy  nie  naprę ż enie,  lecz  wywołane  przez  nie  odkształcenie  plastyczne.  N a  takim  l )  Jest  to  d r u g a  c z ę ść  p r a c y  w y r ó ż n i o n ej  I  n a g r o d ą  n a  o g ó l n o p o l s k i m  k o n k u r s i e  n a  prace  d o ś w i a d c z a l ne  z  m e c h a n i k i ,  z o r g a n i z o w a n y m  p r z e z  O d d z i a ł  W r o c ł a w s k i  P T M T S ,  w  1968  r.  508  A .  J A K O W L U K  założ eniu  zbudowane  są  wszystkie  hipotezy  dyslokacyjne.  Ponieważ  zmiana  czę stotliwoś ci  obcią ż enia  powoduje  zmianę  wytrzymałoś ci  zmę czeniowej,  przeto  musi  również  powodo­ wać  zmianę  odkształceń  plastycznych.  Wobec tego  zmiana  czę stotliwoś ci  obcią ż enia  musi  powodować  również  zmiany  w  wibropełzaniu.  Poznanie  tego  procesu  umoż liwi  nie  tylko  wyznaczenie  potrzebnych  wielkoś ci  wibropełzania,  lecz  również  bę dzie  pomocne  w  inter­ pretacji  zjawiska  zmę czenia.  2.  Dane  d o t y c z ą ce  realizacji  prób  Próby  przeprowadzono  na  próbkach  ze  stopu  aluminium  A l ­ M g ­ S i  (PA4)  w  tempera­ turze  296+0,5°K.  Informacje  na  temat  składu  chemicznego  i  własnoś ci  mechanicznych  tego  stopu  oraz  informacje  na  temat  maszyn  i  aparatury  pomiarowej,  zastosowanych  do  przeprowadzenia  prób,  zostały  podane  w  pracy  [1].  3.  Wyniki  badań   Dla  osią gnię cia  wyznaczonego  celu  zrealizowano  nastę pują cy  program  badań.  Poziom  naprę ż eń  ś rednich  a,„ ustalono  na  288,6  M N / m 2 .  Próby  przeprowadzono  przy  dwóch  współczynnikach  amplitudy  naprę ż enia  Aa  =  0,0066 i 0,050 przy  róż nych  czę stotliwoś ciach  obcią ż enia.  Za  bazę  porównawczą  dla  krzywych  wibropełzania  służą  odpowiednie  krzywe  pełzania  statycznego  {Aa  =  0)  uzyskane  przy  trzech  poziomach  naprę ż eń:  a  =  a,„  =  =  288,6  M N / m 2 ,  cr m a x  =  crm(l+0,0066)  =  290,4  M N / m 2  i  cr m a x  =    v>  ©  v*  vi —  О  CS  r—  r i  ON  C")  CS  —'  rs o S » .  Id  ЕЕ oo  JT  ° .  oo  с   О  М  N  ^  II  Я   1!  |  тс  II to —'  ft.  \ 0  а д o\  ­  "Л r­l  M Tt  CN  CC  C\  Os  \D  m  — rn  м  o  M  т ч о г ­ о о с о а > о ^ о > 0 00  — — гч м  (N m гл   'N 1  с  X  о   8  Й s  Ґ  II  Ч  l!  z  II  ­  s  X  li  to  • /­>  О  vi  O  №   (N  CS  OO  V~)  m    o   m  f )  v~,  ^  O  f">  ON  oC  ON  "̂t  fN  —~  —    oo  vi  ©  >n  oo  r­ ЧО  vT    [i] y.  V 1 0 5  [i] %  V i o 5  Ш   0  1,290  1,358  1,111  1  1,637  201  1,634  157  1,600  260  2  1,692  1,671  1,632  5  1,765  17,5  1,746  19,2  1,698  17,5  8  1,795  1,785  1,737  10  1,812  7,00  1,803  8,25  1,754  9,0  12  1,825  1,818  1,773  20  1,866  1,861  1,823  25  1,885  3,40  1,882  4,10  1,845  4,0  30  1,900  1,902  1,863  40  1,922  1,934  1,890  50  1,939  1,55  1,962  2,50  1,912  2,05  60  1,953  1,984  1,931  80  1,972  2,021  1,964  100  1,995  1,03  2,058  1,83  1,990  1,275  120  2,013  2,094  2,015  130  2,024  2,112  2,025  150  2,040  0,800  2,148  1,80  2,047  0,975  170  2,056  2,184  2,064  4.  W n i o s k i  i  interpretacja  w y n i k ó w  Konfrontując  wyniki  badań  wibropełzania  przy  Aa  =  0,050 i 0,0066  stwierdzić  należ y,  że  w obu  przypadkach  istotny  wpływ  na proces  wibropełzania  wywiera  czę stotliwość na­ prę ż enia  zmiennego.  Istnieje  jakoś ciowa  róż nica  we  wpływie  czę stotliwoś ci  wibracji  v na prę dkość  wibropeł­ zania  przy  róż nych  współczynnikach  amplitudy  naprę ż enia  Aa­  Przy  wibropełzaniu  ustalo­ nym  dla  Aa  = 0,050 obserwujemy  liniowy  wzrost  prę dkoś ci  sp  wraz ze  wzrostem  czę stotli­ woś ci  wibracji  v.  Natomiast  przy  wibropełzaniu  ustalonym  dla małego  współczynnika  amplitudy  naprę ż enia  Aa  =  0,0066 maksimum  prę dkoś ci  kp  wystę puje  w  pobliżu  czę stotli­ woś ci v równej  około  8 Hz.  Dla  obu współczynników  amplitudy  naprę ż enia  Aa  stwierdzono  przy  jednakowym na­ prę ż eniu  ś rednim  cr,„, że krzywe  wibropełzania  ep(t)  układają  się  tym  wyż ej  im mniejsza  jest czę stotliwość  wibracji  v. Efekt  ten  przy Aa  =  0,0066 należy  tłumaczyć przede  wszystkim  aktywują cym  wpływem  istnienia  samej  wibracji,  gdyż  krzywe  wibropełzania  układają się   nawet  nad krzywą  pełzania  uzyskaną  przy  naprę ż eniu  a = amax.  Natomiast,  przy  Aa  —  =  0,050  efekt  ten uzyskuje  się  dzię ki  naprę ż eniu  crm a x  i aktywują cemu  działaniu  istnienia  wibracji.  N a  począ tku  pierwszego  okresu  wibropełzania  obserwujemy  duże  odkształcenia  trwałe i to tym  wię ksze  im mniejsza jest  czę stotliwość  naprę ż eń  zmiennych v (rys.  7).  Czym  W P Ł Y W  CZĘ STOTLIWOŚ CI  WIBRACJI  519  należy  to  tłumaczyć?  Najpierw  zwrócić  należy  uwagę  na  to,  że  stwierdzone  układanie  się   krzywych  wibropełzania  mię dzy  krzywymi  pełzania  statycznego  przy  a  =  crm  i  a  =  ат л х   (rys.  7)  ś wiadczy  o  nieliniowoś ci  procesu  pełzania  badanego  stopu1).  Dla  podbudowania  ostatniego  stwierdzenia  przypomnijmy,  że  dla  liniowych  modeli  Teologicznych  naprę ż enia  cyklicznie  zmienne  nie  wywołują  przyspieszenia  pełzania.  Oma­ wiane  efekty  wibropełzania  moż na  interpretować  przy  pomocy  impulsu  siły.  Ponieważ   badany  stop  jest  Teologicznie  silnie  nieliniowy  ze  wzglę du  na  poziom  naprę ż enia  a  [5],  co  moż na  wykazać  zwią zkiem  (4.1)  kp(t)  =  B(t)a«™  gdzie  n{t)  — funkcja  wskaź nika  nieliniowoś ci  pełzania  rosną ca  w  pierwszym  okresie  peł­ zania  do  swojej  wartoś ci  skoń czonej  wynoszą cej  około  12,25, to  moż na  w pierwszym  przy­ bliż eniu  pominąć jako  mały  wpływ  dolnych  połówek  sinusoid  obcią ż enia  zmiennego P(t)  =  =  Pa  sin cot.  Wówczas  o  omawianym  efekcie  decydować  bę dą  dodatnie  impulsy  siły  na­ kładane  na  obcią ż enie  statyczne  Pm  co  pół  okresu  T.  Wychodząc  z  wyraż enia  na  impuls  siły  ' i  (4.2)  / =  j  P0)dt  'o  i  uwzglę dniając  sinusoidalny  charakter  zmiennoś ci  obcią ż enia  otrzymujemy  wyraż enie:  г   (4.3)  /  =  /  Pa&mcotdt  =  —­ | l ­  cos co y j .  Po  uwzglę dnieniu,  że w  =  2nv  i v  =  — wyraż enie  na  dodatni  impuls obcią ż enia  zmiennego  przyjmie  postać   (4.4)  / = ­ ^ ­ О ­ с о в л)  =  ^ .  N a  podstawie  zwią zku  (4.4)  stwierdzamy,  że  dodatni  impuls  obcią ż enia  zmiennego jest  proporcjonalny  do  amplitudy  siły  Pa  i  odwrotnie  proporcjonalny  do  czę stotliwoś ci  v,  tj.  im  mniejsza  jest  czę stotliwoś ć,  tym  impulsy  siły  są  wię ksze.  Wywołuje  on  więc  wię ksze  poś lizgi  i  wię ksze  umocnienie  próbki  (rys.  7).  Przechodząc  zaś  do  granicy  obcią ż enia  sta­ tycznego  P  =  Pm+Pa  stwierdzamy,  że  tu  począ tkowo  poś lizgi  są  najwię ksze,  a  zatem  i  umocnienie  (rys.  7,  krzywa  6). Jest to  tylko jedna strona efektu  działania  impulsów  obcią­ ż enia  zmiennego.  Obok  wpływu  samych  impulsów  dodatnich,  aktywują cą  rolę  odgrywa  czę stotliwość   działania  dodatnio­ujemnych  impulsów.  Szczególnie  jest  to  widoczne  dla  wibropełzania  ustalonego  przy  A,  =  0,050  (rys.  9),  gdzie  £ p  przy  t  =  150  h  wzrasta  liniowo  ze  wzrostu  czę stotliwoś ci  v.  Z  punktu  widzenia  fizyki  ciała  działanie  wibracji  powoduje  wzrost  ruchli­ woś ci  dyslokacji.  Dyslokacje  łatwiej  pokonują  przeszkody; same przeszkody  stają  się  mniej  ')  S i l n ą  n i e l i n i o w o ś ć  p e ł z a n i a  b a d a n e g o  s t o p u  o m ó w i o n o  w  p r a c a c h  [4,  5]  10  Mechanika  teoretyczna  5 2 0  A .  JAKOWLUK  stabilne. Prowadzi  to  do  rozluź nienia  skupisk  dyslokacji  i  w konsekwencji  do  zmniejszenia  lokalnych  naprę ż eń. Zmniejszenie  lokalnych  naprę ż eń powoduje  osłabienie, a to  przy  istnie­ niu  naprę ż enia  ś redniego  a,„ sprzyja  pełzaniu.  Na  temat  wpływu  samej  wibracji  i  poziomu  naprę ż enia  na  proces  wibropełzania  była  mowa  szerzej  w  pracy  [1].  Dla  bardzo małych  A „ (rys.  13­15) wpływ  impulsów  dodatnich  na umocnienie jest  mały,  natomiast  istotny  wpływ  wywierają  wibracje  dodatnio­ujemnych  impulsów.  Łą czne  działa­ nie  impulsów  dodatnich  i  wibracji  powoduje,  że  dla  czasów  bliskich  pełzaniu  ustalonemu  mamy  maksimum  prę dkoś ci  wibropełzania  w obrę bie  czę stotliwoś ci  około  8 Hz.  Istnieje  więc  istotna  róż nica  mię dzy  wpływem  czę stotliwoś ci  v  dla  małych  i  wię kszych  współczynników  amplitudy  naprę ż enia  A „ .  Na  podstawie  powyż szego  i  pracy  [1]  moż na  wnioskować,  że  proces  wibropełzania  jest  zjawiskiem  bardzo  złoż onym,  a  wpływ  czę sto­ tliwoś ci  na  proces  wibropełzania  znaczny.  Na  zakoń czenie  spróbujmy  przedyskutować postać hipotezy, która  poprawnie opisywała­ by proces  wibropełzania.  Biorąc  pod  uwagę  wyniki  uzyskane  w pracy  [1]  i  w pracy  niniej­ szej  oraz  dla  uproszczenia  ustalając  temperaturę  należ ałoby  poszukiwać  funkcji  w postaci  (4.5)  F(ep,  kp,  a,„,  A„,v)  =  0.  Taka  funkcja,  którą  moż na  by  nazwać  dynamiczną  hipotezą  umocnienia,  powinna  po­ prawnie  opisywać  pełzanie  w  procesie  zmę czenia  i  proces  wibropełzania,  gdyż  ujmuje  wszystkie  główne  parametry  tych  procesów.  Proponowana  nazwa jest  uzasadniona  tym,  że  przy  statycznym  działaniu  naprę ż enia  wzór  (4.5)  sprowadza  się  do  znanej  hipotezy  umocnienia  w postaci  (4.6)  Flis,,  ip,  a)  =  0.  Poza  tym,  hipoteza  umocnienia  jest  najodpowiedniejsza  dla  stopów  metali  ze  wzglę du  na  posiadaną  przez  nie  cechę  umocnienia.  Oczywiś cie  przy  stosowaniu  hipotezy  (4.5)  wy­ stą pią  duże  trudnoś ci  matematyczne.  Dla  oceny  przydatnoś ci  tej  hipotezy  należ ałoby  przeprowadzić  znaczną  ilość  odpowiednio  zaprogramowanych  badań  przy  róż nych  pozio­ mach  naprę ż enia  ś redniego  am,  przy  róż nych  współczynnikach  amplitudy  naprę ż enia  A a  i  przy  róż nych  czę stotliwoś ciach  obcią ż enia  zmiennego  v.  L i t e r a t u r a  cytowana  w  t e k ś c ie  1.  A .  J A K O W L U K ,  Wpływ  poziomu  naprę ż enia  i  współczynnika  amplitudy  naprę ż enia  na  proces  wibropełzania,  M e c h a n i k a  T e o r e t y c z n a  i  S t o s o w a n a ,  4,  7  ( 1 9 6 9 )  2.  A .  J A K O W L U K ,  Wibropelzanie  w  metalach,  W N T  ser.  « N o w a  T e c h n i k a »  z .  7 3 ,  W a r s z a w a  1967.  3.  A .  R .  W A D E ,  P .  GROOTENHUIS,  P r o c .  Intern.  Conferenc e  o n  F a t i g u e  o f  M e t a l s . ,  L o n d o n  1956,  10—  14th  Sept,  3 6 8 .  4.  A .  J A K O W L U K ,  S.  ZIEMBA,  Pewien  nieliniowy  model  reologiczny,  III  S y m p o z j o n  p o ś w i ę c o ny  r e o l o g i i ,  W r o c ł a w  1966.  5.  M .  C Z E C H ,  A .  J A K O W L U K ,  J .  K O Ł Y B K O ,  Pewne  aspekty  ustalania  i  doboru  funkcji  proporcjonalnoś ci  prę d­ koś ci  pełzania  oraz  funkcji  wskaź nika  nieliniowoś ci  pełzania.  Referat  na  V  K r a j o w ą  K o n f .  W y t r z .  i  B a d a ń   M a t e r . ,  K r a k ó w  1969.  W P Ł Y W  CZĘ STOTLIWOŚ CI  WIBRACJI  521  Р е з ю ме   В Л И Я Н ИЕ  Ч А С Т О ТЫ  В И Б Р А Ц ИИ  Н А  П Р О Ц Е СС  В И Б Р О П О Л З У Ч Е С ТИ   И с с л е д о в а н ия  в е л и сь  н а  а л ю м и н и е в ом  с п л а ве  A l ­ M g ­ S i  ( Р А 4)  в  о д н о о с н ом  н а п р я ж е н н ом  с о с т о я­ н ии  п ри  т е м п е р а т у ре  2 9 6 " К .  Э к с п е р и м е н ты  в е л и сь  п ри  п о с т о я н н ом  с р е д н ем  н а п р я ж е н ии  а ,„  и  п ри   р а з л и ч н ых  к о э ф ф и ц и е н т ах  а м п л и т у ды  н а п р я ж е н ия  Аа  =  —  • =  0 , 0 , 0 0 6 6  и 0 , 0 5 0.  Д ля  А „  =  0 , 0 0 6 6  и с с л е д о в а н ия  и р о в о б и л и сь  п ри  ч а с т о те  v  =  0 ,  7 ,  6  и  31  г ц;  д ля  Аа  =  0 , 0 5 0  —  п ри  ч а с т о те  v  =  0 ,  0 , 0 0 3 3 ,  2 1 ,  8,  31  и  37  г ц.  В  о б о их  с л у ч а ях  у с т а н о в л е н о,  ч то  к р и в ые  в и б р о п о л з у ч е с ти  у к л а д ы в а ю т ся   т ем  в ы ше  н ад  к р и в ой  п о л з у ч е с т и,  ч ем  м е н ь ше  ч а с т о та  п е р е м е н н ой  н а г р у з ки  v.  П о л у ч е н н ый  э ф ф е кт   в л и я н ия  ч а с т о ты  о б ъ я с н я е т ся  п о л о ж и т е л ь н ы ми  и м п у л ь с а ми  в е р х н их  п о л у с и н у с о ид  п е р е м е н н ой   н а г р у з к и,  к о т о р ые  в ы з ы в а ют  д о б а в о ч н ое  с к о л ь ж е н ия  и  у п р о ч н е н ие  о б р а з ц а,  и  з н а к о п е р е м е н н ых   и м п у л ь с о в,  в ы з ы в а ю щ их  д р е й ф у ю щ ее  д в и ж е н ие  д и с л о к а ц и и,  с в я з а н н ое  с  н а п р а в л е н и ем  д е й с т в ия   н а п р я ж е н ия  а ,„.  С у щ е с т в у ет  к а ч е с т в е н н ое  о т л и ч ие  в и б р о п о л з у ч е с ти  п ри  б о л ь ш их  и  м а л ых  Аа­ В о  в т о р ой  с т а д ии  п о л з у ч е с ти  д ля  б о л ь ш их  А „,  с  р о с т ом  v,  з н а к о п е р е м е н н ая  в и б р а ц ия  л и н е й но   у в е л и ч и в а ет  с к о р о с ть  в и б р о п о л з у ч е с ти  кр.  П ри  А с  =  0 , 0 0 6 6  с о в м е с т н ое  д е й с т в ие  п о л о ж и т е л ь н ых  и   з н а к о п е р е м е н н ых  и м п у л ь с ов  п р и в о д ит  к  т о м у,  ч то  в о  в т о р ой  с т а д ии  п о л з у ч е с ти  ё р т ах  п р о я в л я е т ся   п ри  v  ~  8  г ц.  S u m m a r y  T H E  E F F E C T  O F  V I B R A T I O N  F R E Q U E N C Y  O N  T H E  V I B R A T I O N A L  C R E E P  P R O C E S S  T h e  investigations  were  c a r r i e d  out  o n  a n  a l u m i n i u m  a l l o y  A l ­ M g ­ S i  ( P A 4 )  u n d e r  a n  u n i a x i a l  state  o f  stress  at  a  temperature  o f  2 9 6 ° K .  T h e  tests  were  p e r f o r m e d  w i t h  a  constant  m e a n  stress  am  a n d  v a r i o u s  stress  a m p l i t u d e  coefficients  Aa  =  —  =  0 ;  0,0066  a n d  0,050.  F o r  A„  =  0,0066,  the  frequencies  o f  the  o s t i ­ um  Hating  l o a d  v  =  0 ;  7,6  a n d  31  H z  were  a p p l i e d .  F o r  Aa  =  0,050,  the  frequencies  were  v  =  0,  0,0033;  2 1 , 8 ;  31  a n d  37  H z .  I n  b o t h  cases  it  was  f o u n d  that  the  v i b r a t i o n a l  creep  curves  were  the  higher ,  i n  r e l a t i o n  t o  the  static  creep  c u r v e ,  the  l o w e r  the  a p p l i e d  frequency.  T h e  observed  effect  o f  the  frequency  was  inter­ preted  b y  means  o f  positive  impulses  o f  upper  half­sinusoids  o f  the  o s c i l l a t i n g  l o a d  w h i c h  i n d u c e  a d d i ­ t i o n a l  slips  a n d  s t r a i n  h a r d e n i n g  o f  the  s p e c i m e n ,  a n d  positive­negative  i m p u l s e s  c a u s i n g  a  d r i f t i n g  d i s ­ l o c a t i o n  m o v e m e n t  related  to  the  d i r e c t i o n  o f  the  am  stress.  T h e r e  is  a  q u a l i t a t i v e  difference  i n  v i b r a t i o n a l  creep  for  large  a n d  s m a l l  A„.  T o g e t h e r  w i t h  the  increase  o f  v,  f o r  higher  Aa,  the  o s c i l l a t o r y  p o s i t i v e ­ negative  impulses  l i n e a r l y  increase  the  speed  o f  v i b r a t i o n a l  creep  ёр.  F o r  Ae  =  0.0066,  the  c o m b i n e d  a c t i o n  o f  p o s i t i v e  impulses  a n d  positive­negative  v i b r a t i o n s ,  result  i n  the  appearance  o f  t p m a x  f o r  v  ~  8  H z .  WYŻ SZA  SZKOŁA  INŻ YNIERSKA  BIAŁYSTOK  Praca  została  złoż ona  w  Redakcji  dnia  6  maja  1969  r.  10