Ghostscript wrapper for D:\BBB-ARCH\MTS64\MTS64_t2z2\mts64_t2_z2.pdf M E C H AN I KA TEORETYCZNA I  STOSOWANA 2,  2  (1964) DOBÓR  PARAMETRÓW  RUCHU  PRZENOŚ NIKÓW  WIBRACYJNYCH AN TON I  C Z U B  AK  (KRAKÓW) 1.  Wstę p Prę dkość  przemieszczania  nosiwa  wzdł uż  rynny  przenoś nika  wibracyjnego, a wię c  i  wydajność  transportowania,  zależy  od  wł asnoś ci  fizycznych  nosiwa  — takich, jak  cię ż ar  nasypowy,  stopień  rozdrobnienia  i  współ czynnik  tarcia,  oraz od  parametrów  zwią zanych  z  konstrukcją   maszyny  i  jej  ustawieniem.  Para- metrami  tymi  są :  czę stotliwość  drgań  rynny  / ,  amplituda  A,  ką t  /S mię dzy torem  dowolnego  pun ktu rynny  i jej  powierzchnią   (rys.  1) oraz ką t  a nachylenia Rys.  1 powierzchni  rynny  wzglę dem  poziomu.  Konstruktor  projektują cy  przenoś nik wibracyjny  musi  się   liczyć  z  wł aś ciwoś ciami  fizycznymi  nosiwa,  j chociaż  nie ma  na  nie  ż adnego  wpł ywu  i  nie  może  ich  kształ tować.  Może  natomiast  do- bierać  swobodnie  parametry  drgań  rynny.  Zagadnienie  sprowadza  się   do okreś lenia  chwili  oderwania  nosiwa  od powierzchni rynny,  dł ugoś ci lotu i  chwili upadku  z  powrotem  na  rynnę .  Jest  to  zależ ne  od  współ czynnika  podrzutu  K, który  jest  stosunkiem  normalnej  skł adowej  przyś pieszenia  rynny  wzglę dem jej  powierzchni  i  normalnej  skł adowej  przyś pieszenia  ziemskiego: K  = (1.1) g  cos a. gdzie  g  oznacza  przyś pieszenie  ziemskie.  K  musi  być  wię ksze  od  jednoś ci, aż eby  nosiwo  mogł o  choć na  chwilę   oderwać  się   od  rynny,  ponadto im K  jest wię ksze,  tym  lot  nosiwa  jest  dł uż szy  [1- 5]. 36  AN T O N I  C Z U BAK 2.  Analiza  dotychczasowych  zaleceń  doboru  stosunku  K W  przesiewaczach  [6- 9]  nosiwo  powinno  spadać  na  sito  wibracyjne  w  tym samym  okresie  ruchu  sita,  w  którym  rozpoczę ło  lot.  Jeś li  literą   m  oznaczymy stosunek  czasu  lotu  nosiwa  do  okresu  drgań  sita  lub  rynny,  to  powyż szy  wa- runek  bę dzie  speł niony,  gdy  0 <  m  <  1,  wtedy  1 <  K  <  3,3.  Poglą d  ten  jest sł uszny, jeś li  chodzi  o  przesiewacze,  gdyż  tam  gł ównym  celem jest  przesianie nadawy,  zatem liczba  zetknię ć nosiwa  z powierzchnią   sita  powinna być  moż liwie najwię ksza. Ż UCZKOW  [10]  zaleca,  ż eby  czas  odpowiadają cy  upadkowi  nosiwa  na  rynnę wynosił   3/ 4  okresu  drgań  rynny  przenoś nika  i  wszystkie  swoje  rozważ ania oraz  obliczenia  opiera  na  tym  warunku.  Wtedy  K. m  1,68. WEHMEIER  [3] zestawił   tablicę   wartoś ci  K,  które  poleca  i  przy  których moż na stosować  jego  wzór  na  ś rednią   prę dkość  transportowania  [3,  4]. Jeż eli  współ czynnik  podrzutu K  mieś ci  się   w granicach podanych w tablicy  1, wtedy  cykl  ruchu  nosiwa  skł ada  się   z  czterech  faz.  W  czasie  pierwszej  fazy K m 1,00 0,00 do do 3 1 ,30 ,00 Tablica  1 4,60  do  6,36 1,40  do  2,00 7,79 2,45 d o d o 9,48 3,00 10,94 do 12,61 3,466  do  4,00 nosiwo  przemieszcza  się   razem  z  rynną   nie  wykonują c  wzglę dem  niej  ż adnych ruchów,  w  drugiej  fazie  wystę puje  poś lizg  nosiwa  wzglę dem  rynny,  w  trzeciej oderwanie  od  powierzchni  rynny  i  swobodny  lot  w  powietrzu,  w  czwartej upadek i  wyrównanie  prę dkoś ci  nosiwa  i rynny.  G dyby  natomiast współ czynnik podrzutu  K  nie  mieś cił   się   w  podanych  granicach,  wtedy  nosiwo  spadają c miał oby  tendencję   do  ponownego  oderwania  od  rynny,  jednak  z  prę dkoś cią mniejszą   od  prę dkoś ci,  z  jaką   odrywa  się   od  rynny  po  przejś ciu  pierwszej i drugiej  fazy  ruchu  [1, 3]. W ten sposób  nastę pował yby  po sobie  dł ugie i krótkie skoki  nosiwa.  Był oby  to  niekorzystne,  gdyż  krótki  skok  wybitnie  zmniejsza prę dkość  transportowania  i  ruch  nosiwa  jest  przy  tym  nierównomierny.  Sł usz- ność  swojej  tezy  dowiódł   WEH MEIER  doś wiadczalnie,  poza  tym  potwierdził y ją   także  doś wiadczenia  SIERGIEJEWA  [3,  11]. BLECHMAN   [12]  zaleca  stosować  K  w  granicach , / _ 2 , A 2  I  1  ~^   Jf  -̂ ~   T / « 2 A 2  I  /I(/  71 p  ~\ -   I  4 ; A  % ; ) /   JlTp* ~T  T i  podaje,  że  K  powinno  być  ś rednią   wartoś cią   obu  granic: j 2 We  wzorach  powyż szych  p  jest  liczbą   naturalną .  D la p  =   1,  2 i  3 mamy odpo- wiednio  K=  3,51;  6,48  i  9,55. Łatwo  się   zorientować,  że  powyż sze  wartoś ci  K  mieszczą   się   poza  granicami przedział ów  zalecanymi  przez  WEH MEIERA.  N ajlepiej  zilustruje  to  rys.  2. D O B Ó R  P ARAM ETRÓW  RU C H U   P R Z E N OŚ N I KÓW  WIBRAC YJN YC H   37 Okazuje  się ,  że  zalecenia  odnoś nie  doboru  współ czynnika  podrzutu  K  są bardzo  rozbież ne.  Warto  wię c  zanalizować  proces  ruchu  nosiwa  na  rynnie przenoś nika  wibracyjnego  i  podją ć  próbę   okreś lenia  takich  warunków  jego pracy,  aż eby  osią gnąć  optymalny  efekt  transportowania. m=1  m~2  m- 3 Przesiewacie i 1 Ż aczków o Wehmeier i 1 i 1 i 1 Blechman I 1 M R ys.  2 3.  Z asada  najkorzystniejszego  ruchu  przenoś nika Z pewnym  przybliż eniem  moż na przyją ć,  że rynna  wykonuje  ruch harmonicz- ny. N a rys. 3 liniami cią gł ymi wykreś lono:  przemieszczenie normalnej" (rys. 3a), prę dkoś ć  normalną   rynny  y  (rys. 3b) i  prę dkoś ć  styczną   rynny  x  (rys. 3c) jako funkcje  czasu  t. Przypuś ć my,  że nosiwo  został o podrzucone w chwili  t 2  w punk- tach  oznaczonych  na  wykresach  literą   A.  Jeś li  pominą ć  fazę   poś lizgu,  jak to się   czyni  przy  tego  rodzaju  rozważ aniach  [2- 5], to moż na przyją ć,  że w  chwili oderwania się  nosiwo ma taką   samą  prę dkość jak  rynna. Jeż eli rynna jest pozioma i jeś li  pominą ć  opory  powietrza,  to w  czasie  lotu  w  kierunku  stycznym  do  po- wierzchni  rynny  na nosiwo  nie dział a  ż adna  sił a, a wię c  jego  prę dkość  v x   jest stał a  (linia  przerywana  na  rys.  3c), natomiast  w  kierunku  normalnym  dział a tylko  sił a  cię ż koś ci,  a wię c  prę dkoś ć  nosiwa  v y   jest  liniową   funkcją   czasu  (linia przerywana  na rys.  3b)1. F unkcja  normalnego  przemieszczenia  nosiwa  s y   jest w  takich  warunkach  parabola  drugiego  stopnia  (linia  przerywana  na rys.  3a). Biorą c  pod uwagę   wykresy  na rys. 3a oraz  3b ł atwo zauważ yć,  że jeś li  nosiwo upadnie  w  punktach  B z ,  B u ,  B IU   i  B IV ,  to  jego  prę dkość  styczna  bę dzie równa  w chwili  upadku  prę dkoś ci  stycznej  rynny.  Jeś li  nosiwo  upadnie mię dzy punktami  B z   i B n   oraz  B ni   i  5 I V , to  prę dkość  styczna  rynny  bę dzie  wię ksza od  prę dkoś ci  nosiwa,  natomiast  przy  upadku  w  każ dym  innym  miejscu mniejsza. Styczny  kierunek  ruchu  jest  jednocześ nie  kierunkiem  transportowania, a wię c  kiedy  prę dkość  styczna  rynny  w chwili  upadku jest  wię ksza  od prę dkoś ci stycznej  nosiwa,  to  nosiwo  przy  zetknię ciu  z  rynną   jest  jak  gdyby  przez nią popę dzane i ruch nosiwa  staje  się  bardziej  pł ynny. Kiedy  natomiast przy upadku prę dkość  styczna  rynny  jest  mniejsza  od  prę dkoś ci  stycznej  nosiwa  lub ma wartość  ujemną ,  wówczas  nosiwo  po  upadku  zostaje  przyhamowane,  co  nie- wą tpliwie  odbija  się   na  ś redniej  prę dkoś ci  transportowania.  Z  rysunku  3b 1  Z e wzglę du  na  przejrzystość  rys.. 3  nie jest  ś cisł y;  W rzeczywistoś ci  każ demu  przypadkowi ruchu  powinny  odpowiadać  róż ne  wykresy  ,y, y, it, v?, v x ,  : 38 AN T O N I  C Z U BAK wynika,  że  w  strefach  mię dzy  punktami  B x   i  B n   oraz  jB n i  i  B1Y  róż nice mię dzy  normalnymi  prę dkoś ciami  nosiwa  i  rynny  są   dość  pokaź ne,  a  zatem podczas upadku nastą pi  silne  uderzenie w  kierunku  normalnym nosiwa  o rynnę i silny  docisk  nosiwa  do rynny,  co zapewnia  nadanie nosiwu  prę dkoś ci  stycznej. a) R ys.  3 Z  przytoczonej  analizy  ruchu  wynika,  że  przenoś nik  wibracyjny  bę dzie pracował   najkorzystniej  wówczas,  gdy  przy  upadku  nosiwa  na  rynnę   prę dkość styczna  rynny  bę dzie  wię ksza  od  prę dkoś ci  stycznej  nosiwa  lub  co  najmniej jej  równa.  Oczywiś cie  należy  uwzglę dnić  ograniczenie  współ czynnika  podrzutu K  wysunię te  przez  WEH MEIERA. 4.  M atematyczne  uję cie  przyję tej  zasady Zgodnie  z  rys.  1  i  3  normalne  oraz  styczne  przemieszczenia  rynny  opisują nastę pują ce  funkcje  czasu  t: D O B Ó R  P AR AM ETR ÓW  RU C H U   P R Z E N OŚ N I KÓW  WIBRACYJN YCH   39 (4.1)  y = A sin /S sin 2nft, (4.2)  x = A cos /? sin 2nft. Po  zróż niczkowaniu  podł ug  czasu  otrzymuje  się  normalną  i  styczną  prę dkość rynny (4.3)  y  — 2nfA  sin fł  cos 2nft, (4.4)  x = 2njA  cos jff cos 2jr/f, a  po  dwukrotnym  zróż niczkowaniu  przyś pieszenie  normalne (4.5)  '  y  =  - Ą n2fAsinpsm27tft. Przy  pominię ciu  oporu  powietrza  w  czasie  lotu  na nosiwo  dział a  tylko  sił a cię ż koś ci,  a  więc  w  kierunku  normalnym  i  stycznym  skł adowe  przyś pieszenia wynoszą (4.6)  «,,  =   — £COSM, (4.7)  a x  =  — gń nai. Po  dwukrotnym  scał kowaniu  wyraż enia  (4.6) i  obliczeniu  stał ych cał kowania z  warunku,  że  w  chwili  począ tkowej  t 2   prę dkość  normalna  nosiwa  wynosi v y =y(t t ),  zaś jego  poł oż enie s y   =  y(t 2 ),  otrzymamy  funkcję  przemieszczenia nosiwa  w  kierunku  normalnym  do powierzchni  ryn n y: (4.8)  i, =  -   ^ ^  (ł 2 -   Ą ) +gt 2   cos *(t-   t t )  +   2nfAsmpx X cos (2nft 2 )(t  —1 2 ) +  A sin jS sin  2nft 2 . Z  kolei  cał kując  wyraż enie  (4.7) i  obliczając  stał ą  cał kowania  z  warunku, że w chwili  t z   prę dkość styczna  nosiwa  wynosi v x   = x(t 2 ),  otrzymujemy  prę dkość styczną  nosiwa: (4.9)  w x =  - g(t- t2)sina.  + 2nfAcospcos27cft2. Po  okresie  lotu  nosiwo  spada na powierzchnię  rynny  w czasie  t s .  W tej  chwili przemieszczenia  normalne  rynny  i  nosiwa  są  równe: (4.10)  s y (t 3 )=y(t 3 ). Po  podstawieniu  do  równania  (4.10)  funkcji  (4.8) i  (4.1),  mamy (4.11)  -   ^ ^  (Ą -   Ą ) + gt 2   cos a (*, -   *,) +  2xfA  sin § cos {lnft 2 ), X X (t 3  —t 2 ) + A sin j3 sin 2nft 2   = Asmfi  sin  2nft3. W  chwili  upadku  prę dkość  styczna  rynny  powinna  być nie mniejsza  od prę d- koś ci  stycznej  nosiwa (4.12)  v x (t 3 )^ x(t a ). Podstawiając  tu  funkcje  (4.9) i  (4.4)  otrzymamy (4.13)  —(t 3  — 4 0 AN T O N I  C Z U EAK Równanie  (4.11)  i  nierówność  (4.13)  stanowią   ukł ad  opisują cy  zasadę   najko- rzystniejszego  ruchu  przenoś nika  wibracyjnego.  D o  równań  tych  należy  pod- stawić  wartoś ci  czasów  t 2   i  t 3 . Czas  t 2   moż na wyliczyć z warunku, że w chwili  odrywania  docisk  nosiwa do powierzchni  rynny  maleje  do zera.  Po odpowiednich  przekształ ceniach otrzy- mujemy: (T*.  I T *)  aw.  f- Mfj  I?2  ——  «• Wiadomo takż e, że m jest stosunkiem czasu  lotu nosiwa  do okresu  drgań  ryn n y: (4.15)  „ „ JL- ft./ fo  _• *,). R ys.  4 Wprowadzają c  wyraż enia  (4.14)  i  (4.15)  do  równania  (4.11)  otrzymujemy: (4.16) N atomiast  po podstawieniu  tych  wyraż eń  do nierównoś ci  (4.13)  mamy (4.17) — 2jzmtg«.tgP < ]/ K2~   1 (coalmn  — 1) —  smlnm. D la  konkretnych wartoś ci  ką tów  a i /? ukł ad  (4.16) i  (4.17)  ma dwie  niewia- dome  K  i  m. Rozwikł anie jednak  ukł adu  ze wzglę du  na K  jest  niemoż liwe, gdyż  zarówno  równanie  (4.16) jak i  nierówność  (4.17)  są  przestę pne.  Pozostają D O B Ó R  P ARAM ETRÓW  RU C H U   P R Z E N OŚ N I KÓW  WIBRACYJN YCH   41 wię c  metody  przybliż one,  n p.  metoda  iteracji  lub  metoda  graficzna.  Stosują c tę   ostatnią   rozwią zano  powyż szy  ukł ad  dla  szeregu  wartoś ci  ką tów  a  i  /3. N a podstawie  przeprowadzonych  obliczeń  skonstruowano  nomogram  (rys.  4), z  którego  moż na  dobierać  współ czynnik  podrzutu  K  w  ten  sposób,  ż eby  był a speł niona  zasada  najkorzystniejszego  ruchu  przenoś nika  wibracyjnego. 5.  N omogram  doboru  stosunku  K Jeż eli  n p .  rynna  przenoś nika jest  nachylona  pod  ką tem  a  =   8°  (transporto- wanie  odbywa  się   z  doł u  pod  górę ), to moż na odczytać z nomogramu, że zasada najkorzystniejszego  ruchu  jest  speł niona,  gdy: K  =   2,13  do  3,3,  5,51  do  6,36,  8,67  do  9,48  przy  /? =   40°, K  =  2,24  do  3,3,  5,62  do  6,36,  8,78  do  9,48  przy  /? =   30°, K  =   2,34  do  3,3,  5,72  do  6,36,  8,9  do  9,48  przy  /? =   20°. Istnieje wię c kilka obszarów, w których przyję ta  zasada jest speł niona.  Pierwszy obszar  odpowiada  m  <  1,  czyli  przypadkowi  kiedy  czas  lotu  jest  krótszy  od okresu  drgań  rynny.  D rugi  obszar  odpowiada  1 <  m <  2, trzeci 2  <  m  <  3 itd. N omogram  na  rys.  4  obejmuje  tylko  trzy  pierwsze  obszary.  Każ dy  obszar przy  ką tach  a  >  0 jest  ograniczony  z  lewej  strony  krzywą ,  której  współ rzę dne speł niają   ukł ad  (4.16)  i  (4.17),  z  prawej  zaś  prostą   pionową   wynikają cą   z  ogra- niczeń  WEH M EIERA. Przy  ką tach  a  <  0  obszary  ograniczone  są   z  obu  stron  krzywymi  wynikają - cymi  z  zasady  najkorzystniejszego  ruchu  przenoś nika.  Przy  transportowaniu w  dół  pod  dość  duż ymi  ką tami  (a  <  0)  zasada  wię kszoś ci  prę dkoś ci  stycznej rynny  od  prę dkoś ci  stycznej  nosiwa  nie  może  być  speł niona; wtedy  należy  do- bierać stosunek K  w ten sposób, ż eby  chociaż róż nice mię dzy  tymi prę dkoś ciami był y  najmniejsze,  a  wię c  K  «a  2,94,  6,19,  9,36  itd.  (N a  rysunku  4  proste  pio- nowe  kropkowane). Chociaż zasada  najkorzystniejszego  ruchu przenoś nika jest  speł niona w cał ym zakreskowanym  obszarze  (np. dla /3  =   30°),  to lepiej  stosować  wartoś ci K  odpo- wiadają ce  lewej  gał ę zi  krzywej.  Przy  wartoś ciach  K  stanowią cych  górną   granicę przedział ów  WEH MEIERA  nosiwo  opada  na  rynnę   w  takiej  fazie  ruchu,  że  ma od  razu  tendencję   do  ponownego  oderwania  się   od  rynny.  Ponieważ  jednak musi  upł yną ć  pewien  okres  czasu,  zanim  opadną   wszystkie  ziarna  warstwy nosiwa,  który  to  okres  powinien  się   zmieś cić  mię dzy  chwilą   upadku  pierwszych ziarn  i  chwilą   ponownego  oderwania  się   warstwy,  wię c  lepiej  jeś li  upadek  na- stą pi  wcześ niej.  W  ten  sposób  nosiwo  bę dzie  mogł o otrzymać  od  rynny  odpo- wiednio  silny  impuls  w  kierunku  stycznym. Po  okreś leniu  i  wyborze  odpowiedniego  stosunku  K  moż na  na  podstawie wzoru  (1.1) obliczyć  czę stotliwość  drgań ryn n y/ oraz  amplitudę  A  Przy okreś lo- nym  K  ś rednia  prę dkość  nosiwa  zależy  od  wielkoś ci  amplitudy.  Jeż eli  n p. amplitudę   A  powię kszyć  *  razy,  to  ż eby  K  pozostał o  niezmienione,  należy zmniejszyć  czę stotliwość  drgań .!/ ]/«  razy. W  rezultacie  ś rednia prę dkość  riosiwa 42  AN TON I CZUBAK zwię kszy  się   ]/ x  razy.  Zatem  im  wię ksza  jest  amplituda  przy  stał ym  K,  tym wię ksza  ś rednia  prę dkość  transportowania.  N ie  moż na  jednak  powię kszać zbytnio  amplitudy, bo wraz  z jej  wzrostem  roś nie róż nica prę dkoś ci  Av y ,  a wię c energia  uderzenia.  Prócz  tego  trzeba  pamię tać  o  zjawisku  opisanym  przez BÓTTCHERA  [2]  i  WEHMEIERA [3].  Okazuje  się ,  że  dla  każ dego  rodzaju  nosiwa przy  odpowiedniej  gruboś ci  warstwy  istnieją   wartoś ci  amplitudy  i  czę stotli- woś ci,  przy  których  ruch  nosiwa  wzdł uż  rynny  ustaje. 6.  Wybór  ką tów  /S i  a Wybór  ką ta  /S mię dzy  styczną   do  toru  rynny  i  powierzchnią   rynny  może także  nastrę czać  pewnych  trudnoś ci. Ż UCZKOW  [10]  wychodzą c  ze  swojej  tezy,  że  t s   =  Zj4T ,  wprowadza  warunek zapobiegają cy  poś lizgowi  nosiwa  wzglę dem  rynny  przy  upadku  i  z  ukł adu dwóch  równań  wylicza  ką t  (i oraz  amplitudę   drgań  A  lub  ką t  /5 i  czę stotliwość drgań  / . SEID EL  [13]  przedstawił   specjalny  diagram,  z  którego  moż na dobierać  ampli- tudę ,  czę stotliwość  i  ką t /S. BLECHMAN   [12]  podszedł  do zagadnienia  wyboru  ką ta  /J rozważ ając  korzyś ci, jakie  daje  zmniejszenie  ką ta  /?,  a  przez  to  powię kszenie  prę dkoś ci  stycznej rynny  i  zwią zanej  z  tym  prę dkoś ci  transportowania  oraz  trudnoś ci,  które  po- wstaną   przy  tym  na  skutek  koniecznoś ci  zwię kszenia  amplitudy  przyś pieszeń Aj&f- A  (ż eby  utrzymać  niezmienione  K),  co  pocią ga  za  sobą   wzrost  sił   bez- wł adnoś ci  wystę pują cych  w  maszynie.  N a  podstawie  analizy  matematycznej zagadnienia  wyliczył ,  że  optymalny  ką t  nachylenia  drgań  mieś ci  się   w  gra- nicach:  24°30'  <  / ?opt <  35°20.'  Pokrywa  się   to  z  praktyką ,  gdyż  przeważ nie stosuje  się   ką t  /?  =   30°.  A  zatem  zalecenia  BLECHMANA  odnoś nie  do  ką ta /? powinny  stanowić  podstawę   przy  projektowaniu  przenoś ników  wibracyjnych. Ką t  nachylenia  rynny  a  powinien  być  dobrany  w  zależ noś ci  od  róż nicy  po- ziomów  i  odległ oś ci  transportowania.  D oś wiadczenia  wykazują ,  że  moż na  sto- sować  ką ty  nachylenia  rynny  w  granicach  —15°  <  a  <  15°. W  przenoś nikach  wibracyjnych  ś rubowych  pracują cych  zawsze  przy  do- datnich  ką tach  a  najlepiej  przyjmować  «  =   6°  do  8°. Literatura  cytowana  w  tekś cie [1]  A.  CZUBAK,  Przenoś niki  wibracyjne, Wydawnictwo  «Ś lą sk»,  Katowice  1964. [2]  S.  BOTTCHER,  Beitrag  zur  Klarung  der  Gutbewegung auf  Schwingrinnen,  F ordem  und H ebcn,  N r.  3, 4, 5,  1958. [3]  K.  H .  WEIIMEIER,  Untersuchungen  zum  Fdrdervorgang  auf  Schwingrinnen,  F ordem  und H eben,  N r.  5, 6,  1961. [4]  A.  CZUBAK,  Perspektywy rozwoju badań  nad  ruchem materiał ów  sypkich  transportowanych przenoś nikami wibracyjnymi,  Zeszyty  N aukowe Akademii  G órniczo- H utniczej w Krakowie,  Elektry- fikacja  i  Mechanizacja  G órnictwa  i  H utnictwa,  N r  13,  W  druku. D O B Ó R  P AR AM ETR ÓW  RU C H U   P R Z E N OŚ N I KÓW  WIBRAC YJN YC H   43 [5]  A.  C Z U D AK,  Motion  of  a granular  material  on  the  screw vibratory  conveyor  and  the  calculation of  efficiency,  M a t e r ia ł y  z  kon feren cji  ( D yn am ika  stroju»,  P raga  1963,  w  d ru ku . [6]  J I . B .  J I E B E H C O H ,  MaiuuHu  bjtn  o6o2aujeuun,  MocKBa  —  JTeHHHrpa^  1933. [7]  H . P .  M AJ I K H I - IJ  O6  UHeptfuoHiiwc  epoxomax,  3armcKH   JleH inirpaflCKoro  F o p n o r o  H H C T H - T yT a 3  3 ,  10  ( 1937) . [8]  B.A.  O J I E B C K H H ,  KuneMamuł ca  ipoxomos,  JleH H H rpafl  1941. [9]  J .  D I E T R YC H ,  T e o r ia  i  b u d o wa  drzesiewaczy,  W G H ,  K at o wice  1955. [10]  A . n .  JKy<- IKOBj  K  onpedejiemlio  omnuMa/ ibuux  napaMempoe  euSpompancnopmupoeamiH TpyflM   H oBO^epKaBCKoro  ITojiH TexH M ecKoro  HHCTHTyTa,  108  (1960). [11]  I I . A.  C E P rE E B, MccAedoeauue noeedemw  uacunnux  Mamepna/ ioe npu  euSpatfuonmu  mpanc- nopmupoeKe,  H 3BecwiH   AiKeH H H  KOHBeftepa  u  flaeTcn  nocTpoenH yio corn acH o  eiwy  HOMorpaiwMy,  cjiyiKamyio  HJia  noflSopa  KO3(f>(j>Hu,iieHTa  nofl6pacbiBaHHH   K. 3 T O T  KO3(J)cbHt(neHT p eiilac r  o flitH H e noneTa TpaH cnopTH pyeMoił  cpe^bi  BO Bpeiwa  noflSpacwBaH H fl. IIpHBOH«TCH  TaKwe  oSjiacTii  npHMeHaeiwocTH   yrjtoB:  Me>Kfly  KacaientH OH   K  TpaeKTopHH   >Keno6a H   noBepxiiocTBio  H